the girl named Hope

Siedzę i sobie coś popijam, nawet nie wiem co to jest, ale mnie ratuje. pozwala zapomnieć. przynajmniej chwilowo
Zdaje mi się, że zasadniczo uważałam, że jak będę normalnie żyła, wszystko jakoś samo się ułoży. Ale wygląda na to, że wcale się nie ułożyło. Niestety.
To się nigdy nie zmieni. nigdy nie byłam ani całkiem szczęśliwa, ani całkiem nieszczęśliwa. nigdy nie byłam kimś całkiem. nigdy w pełni się nie zaakceptuje, tak jak nigdy nie będzie lepiej. cholera no! co mam zrobić żeby zaczęło mi coś, (cokolwiek) wychodzić?! poświęcam czas na coś, co jest względem każdego najważniejsze i co...? na marne. oczywiście. jak zwykle zresztą. Straciłam nadzieję na nadejście lepszego jutra, uśmierciłam ją. naczekałam się hohoho i jeszcze trochę. czekałam długo, bardzo długo. i nie mam ochoty już dłużej czekać na coś, co i tak u mnie nie zawita, bo po co ? Nie sztuka powiedzieć 'jestem' trzeba jeszcze być. a mnie potencjalnie nie ma.

Tak jak obiecałam. outfit- mod. Magda. wiem tylko tyle, że spódniczka pochodzi z new yorker'a, a naszyjnik to prezent od siostry

Hello Lithuania

eat chocolate. drink wine. sleep naked
Napisze coś, a napiszę! Wybaczcie, że kolejny post taki byle-jaki, ale niedawno byłam na Litwie i chciałabym dodać kilka zdjęć właśnie stamtąd. Nie mów że mam przed sobą całe życie i wszystko jeszcze przyjdzie i tak dalej. Nie ma ani jednego człowieka na świecie, który by w to naprawdę wierzył. Litwa sprostała moim oczekiwaniom, wbrew mojej zasadzie, która brzmi mniej więcej tak, że- nigdy nie jest dobrze, ku zaskoczeniu nie było tak źle! serio. było fajniutko, dużo dużo duuuużo zwiedzania, oglądania, chodzenia, zimna i tak dalej. na prawdę fajnie jest zobaczyć coś czego się jeszcze nie widziało i wcale nie paliło się do tego, by to zobaczyć. Wilno, Troki, tamtejsze okolice są wspaniałe, ciekawe przede wszystkim, o tak zdecydowanie. Rozrywka typu park wodny, szwedzki stół, bilard, kręgle czy mega centrum handlowe, w którym nieźle błądziłyśmy z przyjaciółką szukając wyjścia, co więcej nikt nie był w stanie odpowiedzieć nam na pytanie gdzie znajduje się owe wyjście nr.4 aaaawwwr ! a my próbowałyśmy swoich sił porozumiewając się z tamtejszą osobowością językiem angielskim czy tez rosyjskim, huhuh większość nawet mówiła po polsku. co ciekawe w autobusie z Syl. było chyba najlepiej ♡ ojtam no. wspomnienia są, a to najważniejsze. Jednak po raz kolejny mam wrażenie, że to tylko przelotny stan, jakże miły, ale chyba nie trwający zbyt długo, cóż już w prawdzie zapomniałam jak tam było, ale wiem, że całkiem nieźle. hej ho życie, szkoło! i już nic mnie nie cieszy. codziennie myślę o tych rzeczach, na które nie starcza mi odwagi hmmmhmhm...

never say forever

Najgorszy jest początek. Po raz kolejny czuję, że tracę przyjaciół, po raz kolejny jestem bezsilna. odnoszę wrażenie, że zbliżając się ku dorosłości, tak na prawdę coraz mniej wiem, czy tak powinna zachowywać się 'prawie' dorosła osoba? no bo przecież za rok już taka będę, czy mam zmienić wizerunek? czuje się jak dziecko, jestem dzieckiem, ot tak mam stać się dorosła, wyrobić dowód osobisty i świecić pełnoletnością, a może ja wcale tego nie chcę. nie wiem. coś mi nie pasuje. sądzę, że te wszystkie lata nauki nic mi nie dały, nic nie wyniosłam ze szkoły, no może trochę z życia, dzięki metodzie prób i błędów, w końcu człowiek nauczy się najwięcej, ale co mi z tego? codziennie się zastanawiam jak powinna wyglądać osoba dorosła, jak powinna się zachować w danej sytuacji ? kiedyś myślałam inaczej, myślałam, że 18 lat to szmat czasu, teraz widzę, że to w sumie bez różnicy czy ktoś ma 16 czy 18 lat, jest takim samym gówniarzem. 2 lata różnicy, aaa jednak przepaść między 'dzieciństwem, a dojrzałością'. Coraz częściej także zastanawiam się nad sensem ( w każdym tego słowa znaczeniu), nad sensem wszystkiego- dosłownie. życia, śmierci, no tego całego bytu i niebytu. nad sensem wiary, nie wiem czy wierze w kogokolwiek (sens duchowy. materialny). ostatnio śmieszą mnie ludzie, no czyż nie są dziwni? człowiek. każdy jest inny, a wszyscy tacy sami. w ogóle przeraza mnie świat, wszystko dookoła jest dziwne, wszelakie zjawiska, to co się dzieje w różnych krajach i dlaczego tak się dzieje? dlaczego ktoś daje komuś szanse, nadzieje, a później je odbiera. ooo bajki. tandeta. dzieciom to się podoba, tak jak mi kiedyś, one myślą inaczej, z biegiem czasu wydaje się to tak zabawne, aż nieprawdopodobne jak nasz tok myślenia się zmienia i gusta się zmieniają a propos. a ksiądz jest księdzem, bo przecież ma sutannę, bo nosi 'sukienkę' i nazywa się świętym, choć za grosz nie ma w sobie Boga. no tak tak XXI wiek, wszystko jest możliwe, matko. osobiście nie wiem jak było kiedyś, ale mogę wnioskować z opowiadań, filmów, dokumentów. ciężkie było życie, ale miało dwie strony. chciałabym żyć w tamtych czasach, starych czasach, gdzie ludzie mimo problemów, mimo walki z samym sobą szanowali innych i to się liczyło, chciałabym być szanowana, tak prawdziwie. nie wiedzieć czym jest kłamstwo, ból, smutek i właśnie te problemy, aaaah. póki co, funkcjonuję. to dobre słowo na obecny stan rzeczy

zdjęcia trochę z wczoraj i nie wczoraj.

17 birthday !

ohooo. no i stałam się posiadaczką 17-stego roku życia. szczerze? dziwne uczucie, co ja mówię... przedziwne! chociaż w sumie różnica nie jest odczuwalna, ale jednak tam w środku siedzi we mnie takie małe coś, w postaci zegarka i mówi, że za rok o tej porze będę już pełnoletnia, teraz chcę zatrzymać chwilę, to ostatni moment, nie chcę mieć 18 lat, przeraża mnie sama cyfra, choć wiem, że z dnia na dzień dziecko nie zmieni się w dorosłego osobnika, mimo wszystko jednak wolę ominąć ten wiek szerokim łukiem, ha! przecież to nie możliwe, chcieć nie znaczy móc... Podsumowując, były wzloty i upadki, było szczęście i nieszczęście, była siła, wiara i jej brak, było tak i nie. 17 lat, takie moje małe życie, mimo tego i owego pragnę by było troszeczkę lepsze, kilka rzeczy bym zmieniła, nie więcej... nie doceniałam tego przez dłuższy czas, teraz zaczynam rozumieć i nie zamierzam tracić 'ostatnich' lat, wspaniałych lat młodości na użalanie się nad sobą, mówię dość !
Serdecznie dziękuję dziewczynom za wczoraj, bardzo Was kocham, wszystkie, co do jednej ! nawet nie wiecie ile dla mnie znaczycie, jesteście wspaniałe. Dziękuję za życzenia, za gesty, za słowa, prezenty, za uśmiech, po prostu za wszystko! To były jedne z moich najlepszych urodzin, a wiecie dlaczego ? gdyż Wy w nich uczestniczyłyście, bo byłyście ze mną i dzięki wam poczułam się o niebo lepiej, mogę śmiało rzec, iż mam wspaniałe przyjaciółki ! :}
Herman's Hermits - No milk today

zdjęcia wykonała Aleksandra Zawadzka.
mod. ja

keep calm and drink tea

Tym razem outft prezentowany 'na' Dorocie. Niestety nie wiem skąd ma te botki, legginsy są z NY, sweterek - stradivarius, a bokserka, której zdjęcie już się kiedyś pojawiło, z sh. Ja sobie z lekka choruje, mam nadzieję, że szybko mi przejdzie, nienawidzę być chora. Nie zachwycam się tak bardzo czymś co mi się do niedawna baaaardzo podobało, może to dlatego, że sama się na tym coraz bardziej poznaje. Czy tego chcesz czy nie ten świat i tak rozmywa cię, na mokro ściera twarz, zabiera to co zabrać dasz. Ja się nie martwię tym, to nie jest woda na mój młyn, gdzieś w kącie bez rozgłosu. Pokorny wobec losu. Jestem sobie i nie fikam, ja nie fikam, bo spokój mam. Świeżego powietrza duży łyk, to nie akcja niebezpieczna. Nie pobrudzi butów, nie obraża uczuć

bonjour february

outfitowy post, gdyż dawno takiego nie było. wszystko co mam na sobie to rzeczy vintage, oprócz spodni z P&B, których praktycznie nie widać. mianowicie, beżową listonoszkę-kopertówkę (jak kto woli) oraz skórzaną brązową torebkę wygrzebałam w szafie babci, natomiast sweterek w zimowy deseń, gdzieś w stercie ubrań dziadka.
ferie dobiegają końca, niestety. ale mimo wszystko ciesze się, że były, w tym czasie zdarzyło się mnóstwo ciekawych rzeczy, których szybko nie zapomnę. wyjazdy wszelkiego rodzaju. imprezy. spotkania z przyjaciółmi. zdjęcia. filmy. eat. sleep. read i hooohoooo innych. jednak czuje, że wciąż tego czasu jest za mało!
9 stycznia minął rok od napisania pierwszej notki na blogu. nawet nie zdążyłam o tym wspomnieć. sielanka. mezalians. wszystko na raz. gubię siebie. pędzę. sól z ziemi marnej i czarne owce z miasta Manowce. i hold many secrets. ijjaijjaaouu

faza delta

Nie potrafię napisać o jednej rzeczy więcej niż dwa zdania, a mimo to mam wrażenie, że ciągle piszę o tym samym. Tak na prawdę... nie mam nic do powiedzenia i kumuluję całą energię, żeby tylko się nie rozpłakać. doprawdy, zabawne to wszystko. A długi weekend nie był wcale taki długi, jutro niedziela i znów czar pryska -,- no cóż. życie jest ciężkie, a moje ? hohohoh podwójnie. chociaż dziś było bardzo miło, a oto pojedyncze efekty naszej pracy:

mod. Dorota